“Het is jammer dat je altijd zo arrogant deed. Anders leek je me echt een leuke jongen”, kreeg ik kort geleden te horen. De vrouw die me dat vertelde, leerde ik kennen op de middelbare school. Als ik de verhalen moest geloven, had ze een oogje op me. En eerlijk is eerlijk, ik vond haar ook best wel leuk. Eén probleem: ze dacht dus al die tijd dat ik arrogant was. Terwijl ik eigenlijk ontzettend onzeker was.

We hadden wel contact

Hoewel deze vrouw me (jaren later) liet weten dat ze me arrogant vond, hadden we wel gewoon contact. Zoals ik schreef, zaten we op dezelfde middelbare school. En op de een of andere manier was ze aan mijn email-adres gekomen. Via email en MSN Messenger hadden we echt leuk contact. Onze digitale gesprekken gingen over van alles en nog wat. En zolang onze conversaties achter een computer plaatsvonden, ging bij mij alles goed.

Ik durfde haar niet in het echt te zien

Toch was ik doodsbang om een ‘echt’ gesprek met haar aan te knopen. Zónder email of MSN. Gelukkig zat ik op een vrij grote school en zat ze niet bij mij in de klas. Het lukte me dan ook goed om haar zoveel mogelijk te ontwijken. Als ik haar op school zag, dook ik snel een andere gang in. En als we elkaar dan toch tegenkwamen, zei ik vluchtig “hoi” en liep ik snel door.

Waarom ik niet een praatje met haar durfde te maken? Waarschijnlijk omdat ik onzeker was over mijn houding, mijn uiterlijk, eigenlijk over alles. Achter de computer kon ze me niet zien. Maar als ik in het echt met haar moest praten, zou ik vast dichtklappen. Of rood worden. Of iets doms zeggen. Ik was er van overtuigd dat ze me maar stom zou vinden in het echt. Daar had ik gewoon te weinig zelfvertrouwen voor.

“Ik was onzeker over mijn houding, mijn uiterlijk, eigenlijk over alles.”

Toen kwam ik haar tegen…

Op een dag moest ik wel met haar praten. Ik was in gesprek met een goede vriend van me, toen ze naar ons toe kwam. Natuurlijk kon ik moeilijk weglopen, maar ik wist ook niets zinnigs te zeggen. Het enige waar ik aan dacht, was wat ze wel niet van me moest denken. Het was dus vooral een gesprek tussen haar en mijn vriend. Ik probeerde haar zelfs zo min mogelijk aan te kijken. Achteraf gezien is het dus logisch dat ik arrogant op haar overkwam.

Ik was helemaal niet arrogant, ik durfde haar alleen niet aan te spreken. Natuurlijk had ik dat veel beter toe kunnen geven, dan had ze namelijk heel anders over me gedacht.

Arrogant of onzeker?

Helaas worden onzekere mensen vaker aangezien voor arrogante mensen. De angst om iemand aan te spreken, kan arrogant overkomen. Helemaal als je zo onzeker bent, dat je liever niet alleen met die persoon een gesprek aan gaat. Zoals je kunt lezen, kan dat erg vervelend uitpakken.